Proces powstawania kostki brukowej.

 

 

1. Co to jest wibroprasowana kostka brukowa?

 

Kostka brukowa jest prefabrykowanym elementem budowlanym wykonanym z betonu niezbrojonego metodą wibroprasowania, przeznaczonym do budowy nawierzchni drogowych, placów, parkingów, podjazdów, ciągów ruchu pieszego, hal fabrycznych oraz dróg i pasaży w obiektach sportowych i rekreacyjnych. To, co betonową kostkę brukową czyni atrakcyjną dla prywatnego , przemysłowego czy komunalnego budownictwa, to wielkość jej form i kształtów, duża trwałość, możliwość ponownego wbudowania po rozbiórce oraz znaczenie mniejszy koszt w porównaniu z kamieniem naturalnym, czy wypalanym klinkierem drogowym.

W zależności od metody produkcji może być ona wytwarzana z jednej lub dwu warstw betonu. W kostce dwuwarstwowej warstwa wierzchnia powinna mieć grubość minimum 5 mm i być silnie związana z warstwą dolną (konstrukcyjną). Betonowe kostki brukowe produkowane w technologii jednowarstwowej wykonywane są z jednego rodzaju betonu. Z tego też względu mogą być wytwarzane szybciej niż dwuwarstwowe. Ich wadą jest konieczność stosowania do produkcji mieszanek betonowych o znacznie wyższym punkcie piaskowym, co z kolei powoduje wzrost zużycia cementu. Ponadto wzrasta zużycie barwnika, gdyż zachodzi konieczność barwienia całej masy betonu. Pomimo różnych zabiegów technologicznych kostki produkowane w technologii jednowarstwowej są z wyglądu mniej estetyczne.

Kształt podstawowy kostki stanowi kwadrat, prostokąt lub sześciokąt. Istnieje także kilkadziesiąt innych form oraz kostek łącznikowych i połówkowych. Powierzchnia użytkowa kostki może podlegać modelowaniu (profilowaniu) oraz barwieniu. Podstawowy kolor to szary wynikający z barwy cementu. Istnieje jednak możliwość barwienia kostki, pozwalająca uzyskać wiele kolorów i odcieni. Krawędzie powierzchni użytkowej mogą być sfazowane lub niesfazowane. Ścianki boczne powinny zachować równoległość jak również posiadać frez zewnętrzny, który stanowi naturalną dylatację. Dobrze ułożona nawierzchnia z betonowych kostek brukowych jest równa, nie zatrzymuje wody opadowej i nie wypadają z niej pojedyncze kostki. Taka też powinna pozostać prze 40-50 lat eksploatacji.

 

 

2. Wibroprasowanie betonu

Wibroprasowanie jest jedną z najnowocześniejszych metod zagęszczania mieszanek betonowych, pozwalającą na uzyskanie odpowiednio wysokiego stanu szczelności betonu przy zachowaniu możliwie najniższego współczynnika wodno-cementowego (odpowiadającego konsystencji wilgotnej mieszanki betonowej). 

Osiągniecie określonego stanu zagęszczenia mieszanki betonowej wymaga użycia odpowiednich obciążeń zagęszczających. Mieszanka betonowa poddawana takim obciążeniom zmniejsza swoją objętość w wyniku odprowadzenia z niej nadmiaru powietrza, a na jego miejsce wprowadzone zostają składniki stałe betonu.

Metoda wibroprasowania jest połączeniem dwóch procesów zagęszczania mieszanki betonowej: wibrowania oraz prasowania.

W trakcie zagęszczenia wibracyjnego mieszanki betonowej tarcie i lepkość pokonywane są dzięki przyłożeniu zwielokrotnionej siły ciążenia i wywołaniu szybkiego ruchu cząstek. Dzięki temu ruchowi mieszanka betonowa zachowuje się jak gęsta ciecz ze względu na to, że tarcie wewnętrzne pomiędzy cząstkami betonu znacznie maleje. Natomiast przy zagęszczaniu drogą prasowania tarcie wewnętrzne mieszanki jest pokonywane przez przyłożenie wysokiego ciśnienia.

Na proces wibroprasowania betonowej kostki brukowej składają się dwie fazy: w pierwszej następuje tylko wibracja objętościowa z jednoczesnym dociskiem aktywnym lub pasywnym. Czas poszczególnych faz może być regulowany w określonym zakresie. Możliwość ta pozwala ustalić optymalny zakres pracy maszyny, odpowiedni do właściwości mieszanki betonowej i wielkości zastosowanego kruszywa. Dostosowanie częstotliwości oraz amplitudy drgań do danej maszyny pozwala na kontrolowane upłynnienie zaprawy oraz właściwe zagęszczenie mieszanki betonowej.

Siła wzbudzająca, niezbędna do wprowadzenia w drganie formy, określona jest nośnością (udźwigiem) stołu wibracyjnego. Siła ta może mieć różną wartość  i najczęściej to właśnie ona charakteryzuje daną maszynę, decydując także o możliwościach uzyskania maksymalnego ciśnienia prasowania.

 

cdn.